یکی از فعالیتهای مفید که علاوه بر کمک به یادگیری بهتر مفاهیم درسی در اشاعه فرهنگ معلم گریزی نیز تاثیر دارد چت نمودن سر کلاس است. شیوه عمل بدین گونه است که اولین نفری که حوصله اش سر رفت یا حالش از درس بهم خورد و یا اینکه نکته جالبی به ذهنش رسید مطالب فوق الذکر را روی یکی از صفحات دفترش نوشته ، با صدای ناهنجاری میکند و به شخصی که در کنار وی نشسته تحویل میدهد . بدین ترتیب هرکس احساسات درونی خود را روی کاغذ پیاده کرده و کاغذ دست به دست میگردد.

برای رفاه حال شما دانش آموزان محترم علاوه بر توضیح روش کار نمونه ای نیز آورده شده.لطفا در صورت اجرای این پروژه سعی کنید نام ما جایی ذکر نشود.

*** طبق تجارب قبلی در صورتی که یکی از برگه های فوق به دست دبیران برسد(حین درس) باید فاتحه درس و مدرسه و یا حداقل نمره انزبات (= انضباط) خود را بخوانید.

با تشکر گروه مسئولین ، مفسرین، نجبا و گلابی ها

+ نوشته شده توسط FBI در چهارشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1385 و ساعت 17:8 |

کفش اسپورت حق مسلم ما

ما فرزندان رشيد و جان بر کف از اين طريق گامهاي اوليه براي دستيابي به حداقل حقوقي که يک انسان براي زندگي را نياز دارد که آزادي بيان و انديشه و انتخاب روش زندگي و پوشيدن کفش اسپورت و...را شامل مي شود را بر می شمریم.
چیزی که من را وا داشت تا بنویسم و بگویم کلامی بود که هرچند می دانم از سر بچگی ؛ نفهمی و تاثیرات خانوادگی و اجتماعی بوده ولی به هر حال درد آور آن است که کسی که خود را انسان می نامد از حقوق فرد دیگر به عنوان مصارف و موارد استفاده یاد کند و نمی دانم و یا نمی خواهم بفهمم که دلیل اینکه باید از زن بودن و زنانگی به عنوان مورد کاربرد نام برده شود چیست؟!فکر می کنم دیگر وقت آن رسیده باشد تا باور کنیم آن حقیقتی را که وجود دارد
و حقیقت آن است که زن تنها آن موجود زیبا و ظریف و شکننده ای نیست که باید همچون مرواریدی در صدفی که نام آن را حجاب و چادر نامیده اند سر کند و زندگی کند به اجازه و برای مرد ؛ حقیقت آن است و چه ملموس است و می بینیم که زنان پا به پای مردان می ایستند و تحمل می کنند و می جنگند تا بسازند آن آینده ای را که هر انسانی آرزو دارد

آن نادانانی که نمی دانند که نادانند و به خود اجازه می دهند تا خط کشی و حصار برای مرز زندگی تعیین کنند و آنانی که با تفاسیر خود معنای زندگی و حیات را به یک جهت می برند و این جهت دهی ها که منشا فریاد ما از درد های فرو خورده است و همه ی تبعیضاتی که
گفتیم و گفتند ولی نبود کسی که بشنود یا شنیدند و خود را به نشنیدن زدند یا گفتند شما را به این حرفها چه!
ولی اگر ما نگوییم اگر سکوت کنیم آنگاه دیگر مایی وجود نخواهد داشت

ما به نژاد برتر غولابادي تعصب نداريم براي ما زن یا مرد بودن ؛رنگ پوست يا مقام وثروت مطرح نيست ؛ براي ما غولابادي و غير غولابادي معني ندارد بلکه ما بر اين باوريم که تمام انسان ها در بر خورداري از حقوق برابرند
و با مشت هاي گره شده بر دهان هر کس که بخواهد حقوق انساني را ناديده بگيرد مي گوبيم (در اينجا با يادي از سخنان مقام معظم رهبري جميعاُ صلوات محمدي ختم کنيد)

دوران بحث ها و حرف های پوچ و بیهوده به سر آمده و وقت آن رسیده تا ببینند آنان که پرده ای از تعصبات پوچ جلوی چشمانشان قرار گرفته و چه خوب است ببینند آنان که نمی بیند اتفاقاتی را که در حال تولد است و خود را که همچون بی خبران دل را به انتقاد از نوع کفش خوش کرده اند
ما ايستاديم ؛ مي ايستيم و خواهيم ايستاد (تا زماني که علف وجود دارد )و در اين راستا از هيچ نيرو يي(چه مديران -چه نمره انظباط -چه نيروي جاذبه زمين و...)هراسي نداريم
باشد بشنوند آنان که باید...

+ نوشته شده توسط DVD در پنجشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1385 و ساعت 23:30 |

من،مادرم و جواد آقا بقال

من ، مادرم ، و جواد آقا بقال

دیروز در اتاق نشسته بودم.

مشق می نوشتم.

تاریخ حفظ می کردم.

نمودار تابع مثلثاتی رسم می کردم.

به گلچینی از آهنگهای لیلا فروهر و حسن شماعی زاده گوش می کردم.

جهت میدان مغناطیسی و جریان القایی در فضا مشخص می کردم.

تا با سوات شوم.

وقتی بزرگ شدم ،

وارد اجتماع شدم ،

به وطنم خدمت کنم.

مادرم آمد تو اتاق ،

گفت: " وردار بنویس :

یک بسته کبریت.

یک بسته چایی.

یک بسته قند.

یک بسته پودر رختشویی.

یک کارت اینترنت آمیناوا."

اول برو پیش جواد آقا بقال ،

بعد برو سنگکی غلام.

حواسم از درس پرت شد.

حواسم از تاریخ پرت شد.

حواسم از فیزیک(۳) و آز پرت شد.

حواسم از اجتماع پرت شد.

حواسم از وطن پرت شد.

سوار بر پیکان جوانان گوجه ای مان شدم.

خفنانه و خرانه و تک چرخ زنان تا سوپری جواد آقابقال رفتم.